นายจ้างไม่ออกใบผ่านงานให้ได้หรือไม่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 585 บัญญัติว่า “เมื่อการจ้างแรงงานสุดสิ้นลงแล้ว ลูกจ้างชอบที่จะ ได้รับใบสำคัญแสดงว่าลูกจ้างนั้นได้ทำงานมานานเท่าไรและงานที่ทำนั้นเป็นงานอย่างไร” ใบสำคัญแสดงการผ่านงานหรือใบผ่านงานจะมีประโยชน์ต่อลูกจ้างในการเป็นหลักฐานเมื่อไปสมัครงานกับนายจ้างคนใหม่ว่ามีประสบการณ์การทำงานมานานเท่าไรและงานที่ทำมีลักษณะอย่างไร มาตรา 585 นี้เป็นเรื่องที่กฎหมายกำหนด “หน้าที่” แก่นายจ้างให้ “ต้อง” ปฏิบัติโดยกฎหมายกำหนด “รายละเอียดของข้อความ” ในหนังสือสำคัญแสดงการทำงานเอาไว้แล้ว เช่นนี้นายจ้างจะออกใบสำคัญการทำงานตามความประสงค์ของนายจ้างให้ผิดไปจากที่มาตรา 585 กำหนดย่อมทำไม่ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 3502/2543 วินิจฉัยว่า บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 585 เป็นสิทธิของลูกจ้างที่จะให้นายจ้างออกใบสำคัญการทำงานโดยมีข้อความตามที่กฎหมายกำหนดไว้เพื่อประโยชน์ของลูกจ้าง บทบัญญัติดังกล่าวหาใช่เป็นสิทธิของนายจัง ที่จะออกใบสำคัญการทำงานด้วยข้อความใดๆ ตามความประสงค์ของ นายจ้างให้ผิดไปจากที่กฎหมายกำหนดไว้ไม่นายจ้างย่อมไม่มีสิทธิระบุข้อความลงในใบสำคัญการทำงานว่าได้เลิกจ้างลูกจ้างเมื่อใดด้วยวิธีใดและสาเหตุใด” คำพิพากษาฎีกาที่ 6020/2545 วินิจฉัยว่า โจทก์ยื่นใบลาออกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2540 โดยขอลาออกตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน 2540 เป็นต้นไป การที่โจทก์ยื่นใบลาออกต่อจำเลยย่อมเป็นการแสดงเจตนาบอกเลิกสัญญาจ้าง ซึ่งการเลิกสัญญาจ้างแรงงานที่ไม่มีกำหนดระยะเวลานั้น นายจ้างหรือลูกจ้างมีสิทธิแสดงเจตนาบอกเลิกสัญญาจ้างแรงงานได้แต่เพียงฝ่ายเดียว โดยไม่จำต้องให้อีกฝ่ายหนึ่งยินยอมตกลงหรืออนุมัติแต่อย่างใด การเลิกสัญญาจ้างดังกล่าวจึงมีผลในวันที่โจทก์แจ้งไว้ในใบลาออกนั้นการจ้างแรงงานระหว่างโจทก์และจำเลยจึงสิ้นสุดลงในวันที่ 16 เมษายน...










