ในที่ทำงาน เรามักให้คุณค่ากับคำว่า “เก่ง” มากค่ะ เก่งงาน เก่งแก้ปัญหา เก่งคิดเร็ว เก่งตัดสินใจ เก่งจนหลายครั้งองค์กรยอมมองข้ามนิสัยบางอย่างไป เพราะคิดว่า “เขาก็เป็นแบบนี้แหละ แต่ผลงานดี”
บางคนทำงานเร็วมาก แต่พูดกับคนอื่นเหมือนทุกคนช้ากว่าตัวเอง บางคนมีความรู้มาก แต่เวลามีใครถามกลับทำให้คนถามรู้สึกโง่ บางคนแก้ปัญหาเก่งจริง แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา คนรอบตัวต้องเตรียมรับอารมณ์ เตรียมฟังคำประชด หรือเตรียมตัวถูกตำหนิไปพร้อมกันด้วย
คนแบบนี้อาจไม่ได้เป็นคนไม่ดีนะคะ และหลายคนก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครเหนื่อยด้วยซ้ำ เพียงแต่เขาอาจคุ้นเคยกับการวัดคุณค่าของตัวเองจาก “สิ่งที่ทำได้” จนลืมไปว่า ในการทำงานร่วมกับคนอื่น เรายังถูกจดจำจาก “ความรู้สึกที่เราทิ้งไว้” ด้วย
Competence ทำให้คนเชื่อว่าเราทำงานเป็น แต่ Interpersonal Skills ทำให้คนอยากทำงานกับเราอีกสองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และการมีอย่างแรกมาก ไม่ได้ช่วยชดเชยการขาดอย่างหลังได้เสมอไป
แน่นอนค่ะ เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนน่ารักตลอดเวลา ไม่ต้องพูดเพราะทุกประโยค ไม่ต้องตามใจทุกคน และไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนชอบเรา การทำงานจริงย่อมมีวันที่ต้องพูดตรง ต้องปฏิเสธ ต้องกดดันเรื่องเวลา ต้องทวงงาน และบางครั้งก็ต้องตัดสินใจในสิ่งที่ทำให้ใครบางคนไม่พอใจ
แต่ “พูดตรง” กับ “ทำให้คนรู้สึกด้อยค่า” ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน “มาตรฐานสูง” กับ “ทำให้ทุกคนกลัวผิด” ก็ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และ “เก่งมาก” ก็ไม่จำเป็นต้องมาพร้อมกับ “อยู่ใกล้แล้วเหนื่อย”
บางครั้งคนที่เก่งที่สุดในห้อง อาจไม่ใช่คนที่ทีมคิดถึงมากที่สุดเมื่อวันหนึ่งเขาไม่อยู่ เพราะสิ่งที่ทีมโล่งใจ อาจไม่ใช่การไม่มีงานยาก แต่เป็นการไม่ต้องคอยระวังอารมณ์ของใครอีกคน
สุดท้ายแล้ว ความเก่งอาจทำให้เราเป็นคนสำคัญกับงาน แต่ทักษะในการอยู่กับคนต่างหาก ที่ทำให้เราเป็นคนสำคัญกับทีม
และบางทีคำถามที่น่ากลัวที่สุด อาจไม่ใช่ “ถ้าวันหนึ่งเราไม่เก่งพอ คนจะยังต้องการเราไหม”
แต่อาจเป็น “ทุกวันนี้…เขาต้องการเรา หรือเขาแค่จำเป็นต้องทนทำงานกับเรา”
ยิ่งพร อินทร์ศรีชื่น
ทนายความ | วิทยากรด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และภาวะผู้นำ